« فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ ، أَسْكَنْتُ قَلْبَهُ حُبّاً ، حَتّى أَجْعَلَ قَلْبَهُ لى ، وَفَراغَهُ وَاشْتِغالَهُ وَهَمَّه‌ُلى ، وَحَديثَهُ مِنَ النِّعْمَةِ الَّتى أَنْعَمْتُ بِها عَلى أَهْلِ مَحَبَّتى مِنْ خَلْقى وَأَفْتَحُ عَيْنَ قَلْبِهِ وَسَمْعِهِ ، حَتّى يسْمَعَ بِقَلْبِهِ مِنّى ، وَيَنْظُرَ بِقَلْبِهِ إِلى جَلالى وَعَظَمَتى » هنگامىكه چنين كند ، يعنى رضاى مرا بر رضاى خود مقدم بدارد ، محبت خاص من در قلبش جاى بگيرد ، هم‌چنان‌كه تمام قلبش در اختيار من باشد ، و فراغت اشتغال هم وغم و سخن را از قلبش مىگيرم و سخنش را بر بازگويى نعمت‌هايىكه بر اهل محبّت مخصوص گردانيدم باز كنم ، و ديده‌ى قلب و شنوايى آن را بر وى بگشايم تا با قلب خويش از جانب من ، بر همه چيز شنوا گردد و با ديده دل به جلال و عظمت من بنگرد . آن‌چه را كه در حديث شريف معراج براى شما بيان كردم ، غير از درس خواندن است . درس خواندن در هر رشته‌ى كه باشد ، به اصطلاح علمى ، يك علم حصولى است ؛ اماّ در اين حديث ، علم حضورى و علم شهودى است ، كشف و درك است . به انسان‌ها خطاب مىكند ، مىفرمايد : خداوند جل جلاله انوار خود را در قلب محبان و دوستانش مىاندازد . « يا أَحْمَدُ ! لَوْ صَلَّى العَبْدُ صَلاةَ أَهْلِ السَّمآءِ وَالأَرْضِ ، وَيَصُومُ صِيامَ أَهْلِ السَّمآءِ وَالأَرْضِ ، وَطَوى مِنَ الطَّعامِ مِثْلَ المَلائِكَةِ ، وَلَبِسَ لِباسَ العارى » اى احمد ! اگر بنده به اندازه اهل آسمان ها و زمين نماز بخواند و روزه بگيرد و هم‌چون فرشتگان دست از طعام بردارد و چون برهنه‌گان جامه بپوشد .